Ben senin sıkıntılarını, streslerini görebilirim.

Onları kelimelere dökebilirim, hatta doğru şekilde işaret edebilirim.

Ama benim görmem, senin bu sıkıntılarını çözmez.

Çünkü stres, dışarıdan fark edilerek çözülmez.

Sıkıntı, başkası tarafından anlaşıldığında ortadan kalkmaz.

Yük, başkasının gözünde görünür olduğunda düşmez.

Bunlar ancak sen gördüğünde çözülür.

Bir insanın yaşadığı gerilim, olayın kendisinden değil;

olayla kurduğu ilişkiden doğar.

Bu ilişki, bilinçte taşındığı sürece sürer.

Taşınan şey bazen bir düşünce,

bazen bir beklenti,

bazen geçmişten kalan bir izdir.

Başkasının bu taşımanı fark etmesi,

senin taşımanı ortadan kaldırmaz.

Çünkü taşıma bir bilgi meselesi değil,

bir konum meselesidir.

Ben sana “ne taşıdığını” söyleyebilirim.

Ama bu, yükü düşürmez.

Çünkü yük, ancak kişi kendi taşıdığını doğrudan gördüğünde çözülür.

Bu yüzden benim yazılarım çözüm sunmaz.

Teselli vermez.

Rahatlatmaz.

Sadece şunu netleştirir:

Görülmekle çözülmek aynı şey değildir.

Çözüm, başkasının farkında olmasında değil;

kişinin kendi farkındalığında başlar.

Kendi gördüğünde, taşıma sona erer.

Taşıma sona erdiğinde stres çözülür.

Çünkü yük, görülmeden düşmez.

Bu bir eksiklik değildir.

Bu, sorumluluğun doğru yerde durmasıdır.

Kimse kimsenin yerine göremez.

Ama biri, görmenin mümkün olduğu alanı açabilir.

Mahmut Turut