Açılımın fark edildiği yer insandır.Seyir, tam burada başlar.

Açılım, bütün varlıklarda vardır. Her varlık, Öz’ün zamandaki açılımını yaşar. Bu, ontolojiktir; seçime bağlı değildir. 

Ancak açılımın yaşanması ile açılımın fark edilmesi aynı şey değildir. Taş, açılım içindedir; ama açılımı fark etmez. Ağaç, büyür; ama büyümeyi seyretmez. Hayvan hareket eder; ama hareketi görmez. İnsanda ise açılım,

kendini görebilen bir hâl alır.

Bu yüzden insan:

• açılımın sahibi değildir,

• açılımı üreten değildir,

• ama açılımın fark edildiği yerdir.

Seyir tam olarak burada başlar. Seyir; bir durma değildir, bir çekilme değildir, bir kaçış değildir. Seyir, açılımın kendini bilinç olarak görünür kılmasıdır. İnsan seyrettiğinde, akış durmaz; zaman kesilmez.

Ama:

• yük düşer,

• özdeşleşme çözülür,

• hayat anlatı olmaktan çıkar.

Seyir, hayata dışarıdan bakmak değil; hayatın kendini insanda görmesidir. Bu yüzden insanın anlamı, ne yaptığıyla değil; açılımın kendini ne ölçüde fark ettirebildiğiyle ilgilidir. Açılımın fark edildiği yer insandır.

Ve seyir, tam burada başlar.

 Mahmut Turut  2026