Açımlama (yerini görünür kılmak için)

Öz, kendi açılımını fark eder. Bu fark ediş, bilinçtir. Öz, baştan sona tamamlanmış bir şey değildir. Öz, zamanda açılır. Bu açılım; düşünce, beden, duygu, olay, ilişki ve dünya olarak görünür. Bu görünenlerin hiçbiri Öz’ün kendisi değildir; hepsi Öz’ün beliriş biçimleridir. Öz, bu belirişlerin içine girmez. Onlarla özdeşleşmez. Onları seyreder. Bu seyir, dışarıdan yapılan bir bakış değildir; çünkü Öz’ün dışında bir yer yoktur.

Öz, kendi açılımını kendi içinden fark eder. İşte bu fark edişe bilinç diyoruz. Buradaki bilinç: 

• bir üretim değildir,

• bir işlev değildir,

• bir araç değildir.

Bilinç, Öz’ün kendini fenomenler üzerinden görünür kılmasıdır. Öz fark ettiğinde, bilinç “oluşur” gibi görünür;

ama gerçekte oluşan bir şey yoktur. 

Sadece:

• yük düşer,

• özdeşleşme çözülür,

• seyir belirir.

Bilincin “yerinde” olması, Öz’ün açılımını taşımadan fark etmesidir. Bilincin “parçada” olması ise, Öz’ün  açılımındaki bir görünümü kendisi sanmasıdır.

Bu nedenle bilinç, ne eklenen bir şeydir ne de kazanılan bir hâl. Bilinç, Öz’ün kendini hatırlamasıdır.

 Mahmut Turut  2026