Akışta Olan Bilinç ve Yerli Yerindelik

Bilinç Akışta, yani bütünde ise, tüm fenomenler yerli yerinde ve olması gerektiği gibi yaşanır. Bu, olayların ideal olması değildir. Bu, hiçbir sorun olmaması da değildir. Bu, olanın olması gerektiği gibi algılanmasıdır. Çünkü bilinç bütünde durduğunda:

• Fenomenler parçalar olarak değil,

• Bütünün ifadeleri olarak görülür.

Bu bakışta:

• “Neden böyle oldu?” sorusu çözülür,

• “Başka türlü olmalıydı” hissi kaybolur,

• Anlam süreklilik kazanır.

Olan, olması gerektiği gibi olur çünkü bilinç, olması gereken yerindedir. Ama bilinç parçada durduğunda,

bütün görünmez olur. Zihin, parçaları bilir, ama parçalar bir yere oturmaz.

Bu durumda:

• Parça parça bilgi vardır,

• Ama bütünlük yoktur.

• Olanlar bilinir,

• Ama “olması gereken” hissi oluşmaz.

Bu yüzden parçalı bilinçte şu duygu hâkim olur: “Bir şeyler yanlış, ama neyin yanlış olduğunu bilmiyorum.”

Bu yanlışlık, dünyanın yanlışlığı değildir. Bu, bilincin bütünden kopuk konumudur. Akıştan çıkıldığı sanılır.

Oysa akıştan çıkılmaz. Çıkılan şey, akışın farkındalığıdır. Bu yüzden metafizik olarak doğru ilke şudur:

• Bilinç bütünde ise olan, olması gereken olur.

• Bilinç parçada ise olan bilinir ama olması gereken hissedilmez.

Yerindelik, dış dünyada aranmaz. Yerindelik, bilincin kendi yerine dönmesiyle ortaya çıkar. Ve bilinç yerine geçtiğinde, hiçbir şey değişmeden her şey yerine oturur.

Mahmut Turut  2025