Bilinç Dönüşüm Sistemi

İnsan dünyaya zamanın içinde doğar. Zamanın içinde doğmak demek, fenomenlerle karşılaşan bilincin onları olduğu gibi görmemesi demektir. Çünkü bilinç daha çocukluktan itibaren fenomenlerle özdeşleşmeye başlar. Bir düşünce ortaya çıkar. Bir duygu belirir. Bir başarı ya da başarısızlık yaşanır. Bir insan hayatımıza girer ya da çıkar. Bunların hepsi akışın ürettiği fenomenlerdir. Fenomenin kendisi nötrdür; sadece olandır. Fakat bilinç zamanda konumlandığında fenomeni olduğu gibi görmez. Onu benliğe bağlar. “Ben başarılıyım.” “Ben değersizim.” “Onsuz yaşayamam.” “Bu olmamalıydı.” Fenomenle kurulan bu bağa özdeşleşme denir.

Özdeşleşme başladığı anda fenomen artık sadece bir olay olmaktan çıkar; kimlik üretmeye başlar. Kimlik oluştuğunda ise beraberinde yük doğar. Korku, öfke, kıyas, beklenti, pişmanlık ve kaygı gibi birçok psikolojik ağırlık bu özdeşleşmenin ürünüdür. Bu nedenle insanın yaşadığı psikolojik yüklerin büyük bölümü  fenomenlerden değil, fenomenle kurulan özdeşleşmeden doğar.

İşte bilinç dönüşüm sistemi tam burada devreye girer. Bilinç dönüşüm sistemi yeni bir kimlik üretmek değildir. Yeni bir inanç kurmak da değildir. Fenomenleri değiştirmek hiç değildir. Dönüşümün özü çok daha basittir: Özdeşleşmenin çözülmesi.

Bilinç kendi konumunu fark etmeye başladığında fenomenle kurduğu ilişki değişir. Önceden fenomenle birleşen bilinç, artık fenomeni fenomen olarak görmeye başlar. Öfke gelir ama “ben öfkeyim” denmez. Korku belirir ama “ben korkuyum” denmez. Başarı olur ama “ben başarıyım” denmez. Fenomen yine vardır. Ama artık kimlik üretmez.

Bu noktada yük çözülmeye başlar. Çünkü yükü doğuran şey fenomen değil, fenomenle kurulan özdeşleşmeydi.

Özdeşleşme çözüldüğünde bilinç zamandan zamansızlığa doğru kayar. Artık fenomen taşınmaz; seyredilir. Olan yine olur, hayat akmaya devam eder. Fakat bilinç artık taşıyan değil, gören konumundadır. Bu nedenle bilinç dönüşümü bir şey kazanmak değil, bir şey bırakmaktır. Yeni bir benlik kazanmak değil, benliğin fenomenlerle kurduğu özdeşleşmenin çözülmesidir. Ve özdeşleşme çözüldüğünde insan ilk defa şunu fark eder: Fenomenler akışta doğar ve kaybolur. Bilinç ise onları taşımak zorunda değildir.

1. Akış fenomen üretir.

2. Zaman özdeşleşme üretir.

3. Bilinç dönüşümü özdeşleşmenin çözülmesidir.

Mahmut Turut  2026