Düzen Hep Vardı, Ben Görmüyordum

Her şey aslında kendi yerindedir. Olan olur, biter; düşünce gelir, geçer; duygu yükselir, söner. Hayat kendi düzeni içinde akmaktadır. Fakat bilinç yerinde değilse bu düzen görülemez.

Bilinç yerinde olmadığında zihin merkez olur. Zihin ise ayırmaz, birleştirir. Olan ile yorumu, duygu ile düşünceyi, geçmiş ile şimdiyi birbirine karıştırır. Bu yüzden kişi yaşadığı şeyi net olarak göremez; her şey iç içe geçmiş gibi hissedilir.

Bir olay olur, zihin hemen anlam yükler. Bu anlam fark edilmezse olayla birleşir. Duygu ortaya çıkar, düşünce onu besler, geçmiş hatıralar eklenir. Böylece sade bir durum karmaşık bir deneyime dönüşür.

Bu karmaşıklık hayatın kendisinden değil, görülememekten doğar.

Bilinç yerinde olduğunda ise ayrım ortaya çıkar. Olan ayrı, yorum ayrı, duygu ayrı olarak görülür. Bu ayrım sayesinde hiçbir şey birbirine karışmaz. Her şey kendi yerinde kalır.

Bu yüzden her şeyin karışık gelmesi, hayatın karışık olmasından değil, bilincin yerinde olmamasından kaynaklanır. Görme olduğunda karmaşa çözülür, çünkü zaten var olan düzen fark edilir.

Kısacası, her şey yerli yerindedir. Görülmediğinde karışık gelir, görüldüğünde sadeleşir.

Mahmut Turut 2026