Gören Öz’dür.
Görülen fenomendir.
Göreni gören de Öz’dür.

Görünen her şey,

zamanda beliren her biçim,

fenomendir.

Ağaç, beden, düşünce, duygu, anı, dünya…

Bunların hepsi görülebilir olduğu için

Öz değildir.

Gören,

bu görünenlerin hiçbiri değildir.

Çünkü görünen değişir;

gören değişimi seyreder.

Bu nedenle gören, Öz’dür.

Ama burada seyir bitmez.

İnsanda,

görme yalnızca görme olarak kalmaz.

Görmenin kendisi de

görünür hâle gelir.

İnsan:

•ağacı görür,

•ve aynı anda gördüğünü görür.

İşte bu ikinci bakışta,

görene bakan yeni bir “şey” ortaya çıkmaz.

Göreni gören de yine Öz’dür.

Çünkü:

•görünen → fenomendir

•görme → fenomen değildir

•görmeyi fark eden → nesneleşmez

Burada bir zincir yoktur,

katmanlar yoktur,

çoklu özler yoktur.

Tek bir Öz vardır.

Öz:

•fenomeni seyreder,

•seyrin fark edilişinde

yine kendisiyle karşılaşır.

Bu yüzden:

•gören ile görüleni ayırmak mümkündür,

•ama gören ile göreni göreni ayırmak mümkün değildir.

İkisi de aynı yerdir.

Bu nokta,

bilincin en açık hâlidir.

Artık:

•özdeşleşme yoktur,

•taşıma yoktur,

•anlatı yoktur.

Sadece şudur:

Görünen akar.

Gören kalır.

Ve göreni gören,

başından beri

Öz’dür.

— Mahmut Turut-2026