Her Şeyi Fenomen Olarak Görmek

Zihnin ürettikleri dâhil her şeyi fenomen olarak gördüğümüzde

hayat seyir olur.

Düşünce bir fenomendir.

Duygu bir fenomendir.

Eylem bir fenomendir.

Görüntü bir fenomendir.

Zihnin kendisi de bir fenomendir.

Zihnin ürettikleri de fenomendir.

Zamanda görünen her şey

— içte ya da dışta —

fenomen düzeyindedir.

Fenomen olmak,

geçici olmak demektir.

Belirip kaybolmak demektir.

Tutulabilir ama tutulduğunda yük olur.

Seyir, fenomenleri yok saymak değildir.

Fenomenleri yerine koymaktır.

Düşünce geldiğinde:

“Bu bir düşüncedir” denir.

Duygu geldiğinde:

“Bu bir duygudur” denir.

Eylem olduğunda:

“Bu bir eylemdir” denir.

Hiçbiri merkez olmaz.

Çünkü merkez fenomen değildir.

Merkez,

fenomenleri gören açıklıktır.

O açıklık ne düşüncedir,

ne duygudur,

ne bedendir,

ne eylemdir.

O açıklık özdür.

O açıklık bilinçtir.

Bilinç zamana ait değildir.

Zamanda görünen her şeyi görür

ama kendisi zamana girmez.

Fenomenler ardışık görünür,

bilinç yan yana görür.

Bu yüzden bilinç yerinde olduğunda:

•zihin çalışır

•düşünce akar

•duygu geçer

•eylem olur

Ama hayat yük olmaz.

Çünkü yük,

fenomenlerin merkez sanılmasından doğar.

Fenomen fenomen olarak görüldüğünde

özdeşleşme biter.

Özdeşleşme bitince

seyir başlar.

Ve şu çok sade ayrım görünür:

Zamandaki her şey fenomendir.

Fenomen olmayan tek şey,

fenomenleri gören özdür.

İşte bu ayrım görüldüğünde

hayat artık taşınmaz.

Hayat

seyredilir.

Mahmut Turut

2026