İnsan,
Öz’ün kendini
görünebilir kıldığı yerdir.

İnsan, Öz’ün kaynağı değildir.

İnsan, Öz’ü üreten de değildir.

İnsan,

Öz’ün açılımının

bilinç olarak fark edilebilir hâle geldiği noktadır.

Öz, her varlıkta açılır;

ama bu açılım her yerde görünür olmaz.

Çünkü görünürlük,

sadece beliriş değil,

fark ediş gerektirir.

İnsanda açılım,

kendini görebilen bir biçim alır.

Bu nedenle insan:

•merkez değildir,

•amaç değildir,

•ama şeffaftır.

Şeffaflık,

insanın kendisini aradan çekebilmesi demektir.

Kimlik, rol, değer ve anlatı çözüldüğünde,

Öz’ün açılımı örtüsüz kalır.

İnsan bu hâlde:

•yapan değildir,

•kontrol eden değildir,

•sahiplenen değildir.

İnsan,

gösterilen yerdir.

Bu yüzden insanın anlamı:

•ne bildiklerinde,

•ne yaptıklarında,

•ne yaşadıklarında gizlidir.

İnsanın anlamı,

Öz’ün kendini

gösterebilme imkânında yatar.

Bu imkân ortadan kalktığında,

insan hâlâ vardır;

ama anlam yoktur.

Görünürlük başladığında ise:

•zaman gevşer,

•yük düşer,

•hayat seyir olur.

İnsan,

Öz’ün kendini

görünebilir kıldığı yer olduğu ölçüde

insandır.

— Mahmut Turut-2026