İnsanın İkinci Doğumu

Zihin zaman demektir.

Öz ise zamansızlık.

Çokluk zamanın dilidir; birlik, yani teklik, zamansızlığın kendisidir.

Zaman, özün parçalanması değil; özün kendini görünür kılma biçimidir.

Öz, kendini görmek istediğinde çokluğa açılır.

Bu açılma zamana açılmaktır.

Zaman, özün kendini seyredebilmesi için kurduğu sahnedir.

Bu sahnede açılan kapı bilincin kendisidir.

Bilinç, zaman ile zamansızlığın birleştiği eştir.

Hem içe bakar hem dışa bakar;

hem olanı yaşar hem olanı seyreder.

Evrensel bilinç — yani öz — herhangi bir insanın zihninde bilince açıldığında,

öz kendini fark eder.

Bu fark ediş, kişinin fark etmesi değildir yalnızca;

özün, o kişi aracılığıyla kendini fark etmesidir.

İnsan burada yalnızca bir araç değildir;

aynı zamanda bu fark edişin mekânıdır.

Öz, insana açıldığında, insan da kendine açılır.

Bu açılışta kişi şunu idrak eder:

Zaman, bende başlamaktadır.

Ve zamansızlık, yine bende tamamlanmaktadır.

Artık zaman onu taşımıyordur;

o, zamanı seyretmektedir.

Artık çokluk onu bölmüyordur;

her çoklukta birliği görmektedir.

Bu idrak, bilgi değildir.

Bu idrak, bir hâl değişimidir.

Bilincin yer değiştirmesidir.

İşte bu an, insanın ikinci doğumudur.

İlk doğumda insan zamana doğar.

İkinci doğumda zaman insana doğar.

Mahmut Turut

6 Aralık 2025 — Edirne