İnsanlar çoğunlukla gördüklerini değil, inandıklarını anlatır.

İnsan bir şeyi duyduğunda, okuduğunda ya da öğrendiğinde onu doğrudan görmeyebilir. Zihin bu bilgiyi alır, kabul eder ve doğru olarak yerleştirir. Bu kabul fark edilmediğinde, bilgi inanca dönüşür.

Bu yüzden anlatılan çoğu şey doğrudan bir görmeden değil, bir kabule dayanır. Kişi öğrendiğini tekrar eder, fakat onu gerçekten görmüş olmayabilir. Böylece bilgi aktarımı devam eder, fakat bu aktarım çoğu zaman inanç üzerinden gerçekleşir.

Bilinç yerinde olduğunda ise kişi duyduğunu ve bildiğini görür. Onlara tutunmaz, onları gözlemler. Bu durumda bilgi sabit bir inanç haline gelmez, açık bir süreç olarak kalır.

Sonuç olarak insanlar çoğunlukla gördüklerini değil, inandıklarını anlatır. Görme yoksa bilgi inanca dönüşür; görme varsa bilgi açık kalır.

Mahmut Turut 2026