Kedideki Öz’de açılım vardır;
ama açılımın görülmesi yoktur.
İnsanda açılım vardır;
açılımın görülmesi de vardır.

Öz, her varlıkta açılır.

Bu açılım ontolojiktir;

seçime, bilince ya da farkındalığa bağlı değildir.

Kedide de Öz vardır

ve Öz, kedide de açılır.

Kedi görür, duyar, hareket eder, yaşar.

Açılımın içindedir.

Ama bu açılım,

kendi üzerine dönmez.

Kedi:

•görür ama “gördüğünü görmez”,

•yaşar ama “yaşadığını fark etmez”,

•açılımı taşır ama açılımı seyretmez.

Çünkü açılım, kedide

kendini fark edilebilir kılacak bir kırılma oluşturmaz.

İnsanda ise aynı açılım,

farklı bir eşik aşar.

İnsanda Öz:

•açılır,

•ve bu açılım,

kendini görebilecek bir biçim alır.

İnsan:

•görür,

•gördüğünü görür,

•fark eder,

•fark ettiğini de fark edebilir.

İşte bu ikinci katman,

seyirdir.

Seyir;

açılımın yaşanması değil,

açılımın görülmesidir.

Bu yüzden seyir:

•her varlıkta yoktur,

•ama açılımın fark edildiği her yerde vardır.

Açılımın fark edildiği yer insandır.

Ve seyir, tam olarak burada başlar.

İnsan bu yüzden üstün değil;

yansıtıcıdır.

Öz,

kendi açılımını

insanda

bilinç olarak görünür kılar.

— Mahmut Turut-2026