Olan ve Farkındalık

Olan, bütünün zamandaki açılımıdır.

Canlı ya da cansız, iç ya da dış, düşünce ya da beden ayrımı olmaksızın görünen her şey bu açılımın yüzleridir. Olan, eksik değildir; yalnızca zamana yayılmıştır.

Olanı olduğu gibi görebilmek, farkındalıktır.

Bu görme, bir seçme ya da ayıklama değildir. Bir şeyi düzeltme, tamamlama ya da anlamla yükleme çabası da değildir. Olanın olduğu gibi görülmesi, bilincin aradan çekilmesiyle mümkündür. Araya giren düşünce, yorum ve sahiplenme düştüğünde, olan kendini gizlemeden görünür kılar.

Farkındalık, bir şey kazanmak değildir.

Yeni bir bakış, geniş bir kavrayış ya da daha yüksek bir bilinç düzeyi değildir. Farkındalık, yalnızca olanın üzerine eklenenlerin düşmesidir. Eklenen düştüğünde, olan zaten kendi bütünlüğü içinde kalır.

Bu hâlde farkındalığa gelen, bütüne sonradan ulaşmış olmaz.

Çünkü bütün, ulaşılacak bir hedef değildir. Bütün, parçalamanın olmadığı hâlin adıdır. Olanı olduğu gibi görebilen bilinç, bütünü görmeye çalışmaz; zaten parçalamadığı için olan bütündür.

Bu nedenle farkındalıkta çaba yoktur.

Seyir vardır.

Taşıma yoktur.

Yük yoktur.

Olan, olduğu gibi bırakıldığında bütündür.

Mahmut Turut