Oluş, Yük ve Seyir -1

Oluş, varlığın zamandaki açılımıdır.

Her şey olur, değişir ve geçer.

Bu oluş, başlı başına ne iyi ne kötü,

ne hafif ne de ağırdır.

Ağırlık, oluşta değil;

oluşun nereden yaşandığında ortaya çıkar.

Parçadan bakıldığında oluş,

bilincin içine düştüğü bir sürece dönüşür.

Her olay ayrı bir anlam taşır,

her sonuç kişisel bir mesele olur.

Bu bakışta bilinç,

oluşun içinde konaklar

ve olanla özdeşleşir.

Özdeşleşme başladığında

oluş, seyir olmaktan çıkar;

yük hâline gelir.

Yük, oluşun fazlasıdır.

Geçmiş pişmanlık olarak,

gelecek kaygı olarak,

şimdi ise baskı olarak yaşanır.

Zaman akmaz;

bilincin sırtında taşınır.

Bütünden bakıldığında ise oluş değişmez,

ama anlamı değişir.

Olan yine olur,

olay yine gerçekleşir,

zaman yine akar.

Fakat bilinç, oluşun içine girmez;

oluşu seyreder.

Seyirde olan bilinç:

• olanı inkâr etmez,

• olana direnmez,

• olana tutunmaz.

Bu nedenle bütünde oluş,

ne sorun üretir

ne de ağırlık bırakır.

Olan gelir, görünür ve geçer.

Parça, oluşu yük yapar.

Bütün, oluşu manzara kılar.

Bu yüzden oluş, tek başına ne yük ne de seyirdir.

Oluşun yük ya da seyir olması,

bilincin konumuna bağlıdır.

Oluş parçada yüktür;

bütünde seyirdir.

Mahmut Turut, 2026