Seyir ve Öz

Bilinç zamana indiğinde, çokluk başlar.

Çoklukta olan bilinç, tutar.

Tuttuğunu yük sanmaz;

oysa yük, tutmanın kendisidir.

Fenomenler arasında kalan bilinç,

olanı kendine bağlar.

Bağladıkça ağırlaşır,

ağırlaştıkça özünden uzaklaşır.

Seyir, bir terk ediş değildir;

sahiplenmeyi bırakıştır.

Bırakılan kaybolmaz,

hakikatiyle görünür.

Zaman, tutanın yurdudur.

Zamansızlık, görenin menzili.

Bilinç zamandan çekildiğinde,

öz konuşur.

Öz konuştuğunda,

olan yük olmaktan çıkar.

Artık ne taşıyan vardır

ne taşınan.

Geriye sadece

kendini seyreden Hak kalır.

Bu hâl, bilincin tamlığıdır.

Bu hâl, özden bakıştır.

Bu hâle

bütünsel bilinç denir.

Mahmut Turut 2026