Yük Olarak Yaşanan Hayat

Hayatın içinde sürekli amaç peşinde koşanlar,

çoğu zaman hayatın kendisini değil,

ona yükledikleri ağırlığı yaşarlar.

Çünkü amaç, bilinci şimdiye değil,

henüz gelmemiş bir zamana bağlar.

Bu bağlanma, yaşamı taşınır hâle getirir.

Amaç peşinde koşmak,

hareket etmek değildir yalnızca.

Koşu, bilincin yerinden kopmasıdır.

Şimdi, bir an önce geçilmesi gereken bir eşik olur.

Bugün, yarın adına feda edilir.

Hayat, kendisi için değil,

ulaşılacak bir sonuç için yaşanır.

Bu yaşam biçiminde eylem vardır;

ama eylemin içinde hayat yoktur.

İnsan yapar, yetişir, tamamlar;

fakat hiçbirinde tam olarak bulunmaz.

Çünkü bilinç,

eylemin kendisinde değil,

eylemin sonucundadır.

Amaç, eylemi geleceğe ipotek eder.

Bu ipotek, eylemi ağırlaştırır.

Ağırlık hız üretir,

hız dağınıklık getirir.

İşte bu yüzden amaçlı yaşam,

koşturmayı doğurur.

Koşturma arttıkça,

hayat daha da hissedilmez olur.

Amaçlı bilinç,

fenomeni olduğu gibi görmez.

Her şeyi bir işe yarayıp yaramadığına göre okur.

Yaramayan anlamsız,

katkı sağlamayan değersiz sayılır.

Bu okumada hayat,

kendi değeriyle değil,

sağladığı kazançla ölçülür.

Oysa yük, fenomenin doğasında yoktur.

Yük, bilincin geleceğe tutunmasından doğar.

Gelecek ağırlaştıkça şimdi boşalır.

Ve insan,

hayatın içinde olduğu hâlde

hayatı kaçırdığını hisseder.

Hayat amaçsız kaldığında eksilmez.

Aksine,

ilk kez doğrudan yaşanır.

Eylem vardır ama ipotek yoktur.

Hareket vardır ama acele yoktur.

Şimdi, artık bir araç değil;

yaşamın kendisidir.

Bu yüzden denebilir ki:

Hayatın içinde sürekli amaç peşinde koşanlar,

hayatı değil,

hayata yükledikleri anlamı taşırlar.

Taşınan şey ağırlaştıkça,

hayat uzaklaşır.

Yük düştüğünde ise

hayat geri gelir.

Çünkü hayat,

koşulmayı değil;

yaşanmayı ister.

Mahmut Turut, 2026