Öfke

İnsan hayatında bazen içte ani bir hareket olur. Bedende bir gerilim yükselir, kalp atışı hızlanır, enerji birikir. Bu, akışın içinde ortaya çıkan bir fenomendir. Henüz adı yoktur; sadece bir yükseliş vardır.

Fakat bu yükseliş ortaya çıkar çıkmaz zihin devreye girer: “Bu haksızlık.” “Buna izin veremem.” “Böyle olmamalıydı.” İşte bu anda saf enerji yön kazanır. Artık sadece bir hareket değil, bir anlam taşımaya başlar. Zihin bu enerjiyi bir hikâyeye bağlar ve öfke oluşur.

Aslında başlangıçta olan şey sadece bedensel bir uyarıdır. Doğal bir tepkidir. Gelir ve geçer. Fakat zihin bu uyarıyı sahiplenir, gerekçelendirir ve büyütür. Zihin geçmişi hatırlar: “Daha önce de böyle olmuştu…” Geleceği kurar:

“Yine olursa…” Böylece öfke sadece o ana ait olmaktan çıkar. Zamana yayılır. Kişi artık o anki enerjiyi değil, zihnin kurduğu sürekliliği yaşar.

Yük burada oluşur. Çünkü enerji kendi hâlinde kaldığında akışkandır. Yükselir ve söner. Fakat zihin onu tutar, besler ve devam ettirir. Kişi öfkeyi yaşamaz; öfkeyi taşımaya başlar. Oysa bir an durulup bakıldığında şu fark edilebilir: “İçimde bir enerji yükseliyor… ve zihnim bunu öfke olarak adlandırıyor.” şte bu fark edişle birlikte iki şey ayrılır:

• enerji,

• ona yüklenen anlam.

Enerji kalır. Bedende hissedilir. Ama artık bir hikâyeye bağlı değildir. Bu durumda enerji doğal akışını tamamlar ve söner. Zihin geri çekildikçe öfke çözülür. Geriye sadece yaşanmış bir an kalır; taşınan bir yük kalmaz. Bu noktada kişi şunu fark eder: Ben öfkeli değilim, sadece bir enerji yaşandı. 

Bilincin konumu burada belirleyicidir.

• Eğer bilinç parçadaysa, zihin merkezdeyse, enerji hemen öfkeye dönüşür ve yük olur.

• Eğer bilinç yerindeyse, enerji sadece görülür ve geçer.

En sade hâliyle:

Öfke enerjiden doğmaz. Öfke, enerjiye yüklenen anlamdan doğar. Anlam görüldüğünde, enerji doğal akışına döner.

Mahmut Turut  2026