Akış ve Olay

Hayatın kendisi zaten akıştadır. Akış, sonradan kazanılan bir hâl değildir; varoluşun doğal düzenidir. Akış kesilmez. Akış durmaz. Akış bozulmaz. Bozulan, akış değil; bakıştır. Olaylar akışın içindeki kesitlerdir. Her olay gelir, olur ve geçer. Ama bilinç, olaya takıldığında, akışı parçalar. Takılmak şudur: Olanı bütünden koparıp

ona bir “ben” bağlamaktır.

 Bu anda:

• Olay ağırlaşır

• Zaman donar

• Hayat yük gibi hissedilir

Oysa akış hâlâ devam etmektedir. Biz akışı durdurmayız; onu parçalara ayırırız. Parçaya takılan bilinç:

• Olayı merkez yapar

• Anlamı kaybeder

• Sürekliliği göremez

Bu yüzden sorun, olayların çokluğu değil; bilincin parçaya yerleşmesidir. Bilinç bütüne döndüğünde:

• Olay yerini bulur

• Parça anlam kazanır

• Akış yeniden görünür

Burada hiçbir şey değişmez; ne olaylar, ne hayat, ne dünya. Değişen tek şey, bilincin konumudur. Bu yüzden metafizik olarak doğru olan şudur:

Hayat akışı kesmez; akışı parçalayan, olaylara tutunan bakıştır. Akışa girmek, yeni bir şey yapmak değildir.

Akış, zaten oradadır. Yapılması gereken tek şey: Parçayı bırakmak.

Mahmut Turut  2025