Aynı Evde İki Zamansızlık

Bir kadın ve bir erkek aynı evi paylaşıyor. Bu kez ikisi de zamansızlık konumunda. İlişki yine vardır. Konuşmalar vardır. Sessizlik vardır. Yakınlık, uzaklık, sevinç, yorgunluk…

Hepsi fenomendir. Ama hiçbir fenomen kimliğe yapışmaz. Bir söz söylenir. Diğeri onu kişisel algılamaz. Bir yanlış anlaşılma olur. Savunma başlamaz. Öfke belirebilir. Ama “ben öfkeliyim”e dönüşmez. “Şu an öfke var.”“Şu an kırgınlık var.” Olan görülür. Taşınmaz. Geçmiş bugüne getirilmez. Dün dünde kalır. Gelecek bir tehdit olarak kurgulanmaz. Plan yapılabilir. Ama kaygı üretilmez. İki bilinç de merkezsizdir. Haklı olma ihtiyacı yoktur. 

Üstünlük yoktur. Savunma yoktur.

Bu durumda evde oluşan şey şudur:

Açık bir alan. Konuşma doğal akar. Susmak doğal akar. Yakınlık doğal akar. Mesafe doğal akar. Sevgi yük değildir. Sahiplenme değildir. Korku ile karışmaz. Tartışma bile olabilir. Ama tartışma kimlik savaşına dönüşmez.

Söz söylenir, duyulur, geçer. 

Bu evde en belirgin özellik şudur:

Hiçbir şey taşınmaz. Ne kırgınlık birikir, ne haklılık dosyalanır, ne de geçmiş delil olarak saklanır.

İki zamansızlık bir araya geldiğinde:

ilişki bir savunma alanı değil, bir paylaşım alanı olur. Burada dönüşüm zorla olmaz. Öğretme yoktur. Düzeltme çabası yoktur. Sadece görme vardır. Tanıklık vardır. Yüksüzlük vardır. 

Bu durum kusursuzluk değildir: 

İnsanlık devam eder. Duygular gelir. Düşünceler gelir. Ama hiçbiri merkez olmaz. Aynı ev, aynı masa, aynı hayat…

Fark şuradadır:

Olay yaşanır, ama kimlik yaşanmaz. Ve ev, yük alanı değil, seyir alanı olur.

Mahmut Turut  2026