Bütünlük Parçalama Durduğunda Görünür

Hayatta çoğu insan bütünlüğe ulaşılması gereken bir şey gibi yaklaşır. Sanki eksik olan bir şey varmış ve onu tamamlamak gerekiyormuş gibi düşünülür. Daha iyi olmak, her şeyi yoluna koymak, hayatı düzene sokmak…Bütün bunlar aslında bir bütünlük arayışıdır. Fakat burada gözden kaçan bir nokta vardır: İnsan bütünü ararken, aslında farkında olmadan hayatı parçalamaktadır. Bir duruma “iyi” der, bir diğerine “kötü”. Birini ister, diğerini reddeder. Bir düşünceyi kabul eder, diğerini bastırır.

Zihin sürekli ayırır, sınıflandırır ve kontrol etmeye çalışır. Bu ayrım sürdükçe de bir arada olma hissi kaybolur.Oysa hayat baştan beri parçalı değildir. Düşünceler, duygular, bedensel tepkiler ve olaylar aynı anda ortaya çıkan tek bir akışın parçaları değil, kendisidir.

Bütünlük sonradan kurulacak bir düzen değildir. Zaten olanın doğasıdır. Fakat zihin araya girip ayırdığında, bu doğallık görünmez hâle gelir. İnsan bu yüzden bütünlüğü kaybetmez; sadece onu göremez.çNe zaman ki ayırma, yargılama ve kontrol etme çabası durur, işte o zaman başka bir şey ortaya çıkmaz.

Sadece zaten var olan fark edilir. Bütünlük elde edilmez. Parçalama durduğunda görünür.

Mahmut Turut 2026