Beni Koruyan Tek Şey

Hayatın içinde birçok deneyim yaşadım. Başarılar, kayıplar, kırgınlıklar, beklentiler ve hayal kırıklıkları… İnsan zaman içinde birçok şey öğreniyor. Fakat zamanla şunu fark ettim: insanı gerçekten koruyan şey dışarıdaki koşullar değil.

İnsan çoğu zaman kendisini olaylardan korumaya çalışır. İnsanlardan, eleştirilerden, başarısızlıklardan ya da hayatta ortaya çıkan zor durumlardan kaçınmaya çalışır. Oysa zamanla anlaşılıyor ki insanı yoran ve zorlayan çoğu şey olayların kendisi değil, zihnin o olaylara yüklediği anlamdır.

Zihin kimlik üretir, değer üretir ve beklentiler oluşturur. Hayat bu beklentilere uymadığında ise insan yük yaşamaya başlar. Öfke, kırgınlık, korku ve hayal kırıklığı çoğu zaman bu zihinsel çatışmalardan doğar.

Uzun zaman sonra şunu fark ettim: insanı gerçekten koruyan şey zihnin kurduğu savunmalar değildir. Beni koruyan tek şey bilincimin konumunu bilmektir.

Çünkü insan zor bir durumla karşılaştığında kendisine şu soruyu sorabilir: “Bilincim nerede?” Bu soru ortaya çıktığında insan çoğu zaman bilincinin zihnin içinde kaybolduğunu fark eder. Kimliklerin, değerlerin ve beklentilerin içinde yaşadığını görebilir. İşte bu fark ediş bilincin yeniden yerini bulmasına kapı açar. Bilinç yerini bulduğunda insan yalnızca olayı değil, zihnin o olaya yüklediği anlamı da görebilir. Böylece yük çözülmeye başlar.

Bu nedenle bugün geldiğim noktada şunu görüyorum: Beni koruyan tek şey bilincimin konumunu bilmektir.

İnsan bilincinin nerede olduğunu fark ettiğinde hayatın içinde olanı görebilir. Ve bu görme insanı zihnin kurduğu yüklerin altında kalmaktan korur.

Mahmut Turut  2026