Dengeyi Gören, Dengesizliği de Görür

İnsan dengeyi ararken çoğu zaman sadece düzenli olanı görmek ister. Sakinlik, huzur, uyum… Bunları “denge” olarak kabul eder. Dengesizlik ise kaçınılması gereken bir durum gibi görülür. Oysa bu bakış da zihnin bir seçimidir.

Çünkü dengeyi gerçekten görmek, sadece “dengeli” olanı görmek değildir. Aynı zamanda dengesizliği de olduğu gibi görebilmektir. Çünkü akışın içinde her ikisi de vardır. Yükseliş de vardır, düşüş de; sakinlik de vardır, dalgalanma da.

Zihin dengeyi sabit bir durum gibi kurmak ister. “Hep iyi olayım”, “hep sakin kalayım” der. Bu isteğin kendisi bile bir gerilim üretir. Çünkü hayat sabit değildir; akış sürekli değişir.

Bilinç gördüğünde ise ayrım yapmaz. Dengeyi de görür, dengesizliği de görür. Ve tam da bu yüzden dengededir.

Çünkü artık denge, belirli bir duruma bağlı değildir. Bir hâli korumak zorunda değildir. Olan neyse, o görülür. Bu görmede direnç yoktur, müdahale yoktur.

İşte bu hâlde: Dengesizlik bile akışın bir parçası olarak görülür ve yük olmaktan çıkar.

En sade hâliyle:

Dengeyi görmek, dengesizliği de kabul ederek görmektir.

 Mahmut Turut 2026