Gerçek Özgürlük, Başkalarının Onayına İhtiyaç Duymadan Yaşamaktır

Özgürlük çoğu zaman dış koşullarla tanımlanır: istediğini söyleyebilmek, istediğini yapabilmek, engellenmemek. Oysa bunların hiçbiri gerçek özgürlüğün kendisi değildir. Çünkü insan, dışarıdan hiçbir engel yokken bile içten bağlı olabilir. Asıl bağ, başkalarının onayına duyulan görünmez ihtiyaçtır.

Onay arayışı, bilincin kendine güvenmemesinden doğar. Kişi kendi varlığını yeterli görmediğinde, değerini dışarıdan almak ister. Bakışlar, sözler, alkışlar, kabuller… Hepsi benliğe tutunacak bir dayanak hâline gelir. Böylece insan, fark etmeden yaşamını başkalarının zihinlerinde kurmaya başlar. Kendi merkezinden değil, dış dünyanın terazisinden yaşar.

Başkalarının onayına ihtiyaç duyan bir yaşamda seçimler özgür değildir. Söylenen sözler süzgeçten geçer, yapılan eylemler hesaplanır, hissedilen duygular bastırılır. Çünkü her an görünmeyen bir mahkeme vardır: “Ne derler?” Bu soru sorulduğu anda özgürlük ortadan kalkar. Yerine uyum, rol ve beklenti geçer.

Gerçek özgürlük, yalnız kalabilme cesaretidir. Yanlış anlaşılmayı göze alabilmektir. Alkışsız yürüyebilmektir. Bu, başkalarını yok saymak değil; kendini merkeze almaktır. Kendi bilincine yaslanan insan, onayı reddetmez ama ona muhtaç da olmaz. Kabul edilse de aynı kalır, edilmezse de.

Başkalarının onayına ihtiyaç duymadan yaşamak, başkalarına karşı değil; kendine karşı dürüst olmaktır. Kişi ne düşündüğünü saklamadan, ne hissettiğini bastırmadan, ne olduğunu süslemeden durabildiğinde özgürdür. Bu duruş sessizdir, gösterişsizdir, ama sağlamdır.

Özgür insan, başkalarının gözüyle kendine bakmaz. Kendi bakışı yeterlidir. Bu yeterlilik hâli, insanı hafifletir. Çünkü artık kanıtlaması gereken bir şey yoktur. Yaşam savunma olmaktan çıkar, akışa dönüşür.

Bu yüzden denebilir ki:

Gerçek özgürlük, başkalarının onayına ihtiyaç duymadan yaşamaktır.

Ve bu özgürlük, dışarıda değil; bilincin kendi yerinde başlar.

Mahmut Turut – 2025