Hiçlik bir farkındalıktır.

Hiçlik, bilincin bir şeyden habersiz kalması değildir.

Aksine, bilincin kendine gelmesidir.

Taşıdığı yükü fark etmesi ve onu bırakmasıdır.

Yük düştüğünde bir boşluk oluşmaz;

bir açıklık açılır.

Bu açıklıkta bilinç, olana karışmaz.

Olan akar, bilinç seyreder.

Farkındalık tam da burada doğar:

Bilincin, taşıyan değil seyreden olduğunu fark ettiği yerde.

Artık kimlik yoktur, anlatı yoktur,

geçmiş ve gelecek bilinçte ağırlık oluşturmaz.

Hiçlik, yokluk değildir.

Hiçlik, bilincin özdeşleşmeyi fark edip geri çekilmesidir.

Bu geri çekilme bir kaçış değil,

yerine gelmedir.

Farkındalıkta doğru-yanlış aranmaz.

Çünkü yük yoktur.

Yük olmayınca yargı da düşer.

Yargı düşünce hayat doğrudan yaşanır.

Bu yüzden hiçlik bir hâl değil,

bir görüş açıklığıdır.

Bilincin, olana eklenmeden

olduğu gibi görmesidir.

Hiçlik, bilincin sustuğu değil;

fazlalıkların düştüğü andır.

Ve o anda hayat ilk kez

ağır olmadan akar.

Hiçlik bir farkındalıktır.

Mahmut Turut-2026