İki Fenomen

İnsan baktığında bir şey görür. Bir şekil, bir renk, bir form ortaya çıkar. Bu görülen, olanın kendisidir. Yani  fenomendir. Bu, doğrudan görülen fenomendir. Fakat bu durum çok kısa sürer. Hemen ardından zihin devreye girer ve görüleni isimlendirir: “Bu masa.” İşte bu anda ikinci bir şey ortaya çıkar.

Artık sadece görülen yoktur. Görülen hakkında bir anlam da vardır. Bu anlam,   bir kelimedir, bir düşüncedir, bir tanımdır. Ve o da görülür. Böylece iki fenomen ortaya çıkar:  Biri: doğrudan görülen.  Diğeri: görülen hakkında oluşan anlam

İnsan çoğu zaman bu ikisini ayırt etmez. “Masa” dediğinde, hem görüleni hem de ismi tek bir şey sanır. Bu yüzden;  isim → gerçek gibi yaşanır. Fakat bilinç yerindeyse, bu ayrım ortaya çıkar. Kişi şunu fark eder: “Bir şey görüyorum… ve zihnim buna ‘masa’ diyor.” İşte bu fark edişte;  görülen fenomen vardır, “masa” kelimesi de vardır. Ama artık karışmazlar.

Bu noktada çok önemli bir şey anlaşılır: “masa” da bir fenomendir. Ama bu, zihinsel bir fenomendir. Yani, dışta olan fenomen vardır,  içte oluşan fenomen vardır. Bilinç her ikisini de görür. Ama şunu bilir:  Bu görülen → olan.  Bu söylenen → anlam. Bu ayrım ortaya çıktığında, isim gerçekliğini kaybeder. Çünkü artık,  nesne → nesnedir,  isim → isimdir.

Artık kişi,  olanı görür,  anlamı da görür. Ama yük yoktur. Çünkü, görülen şey taşınmaz.

Sonuç: İki fenomen vardır. Biri olan,  biri zihnin ürettiği anlam .Bilinç ikisini de görür. Ama karıştırmaz.

Aksiyom: Masa görülür. “Masa” da görülür. Ama aynı şey değildir.

Mahmut Turut  2026