İnsan

Öz’ün kendini görünebilir kıldığı yerdir. İnsan, Öz’ün kaynağı değildir. İnsan, Öz’ü üreten de değildir. İnsan, Öz’ün açılımının bilinç olarak fark edilebilir hâle geldiği noktadır. Öz, her varlıkta açılır; ama bu açılım her yerde görünür olmaz. Çünkü görünürlük, sadece beliriş değil, fark ediş gerektirir. İnsanda açılım, kendini görebilen bir biçim alır.

Bu nedenle insan: Merkez değildir, amaç değildir,  ama şeffaftır.

Şeffaflık, insanın kendisini aradan çekebilmesi demektir. Kimlik, rol, değer ve anlatı çözüldüğünde, Öz’ün açılımı örtüsüz kalır. İnsan bu hâlde;  yapan değildir, kontrol eden değildir,  sahiplenen değildir. İnsan, gösterilen yerdir. Bu yüzden insanın anlamı;  ne bildiklerinde,  ne yaptıklarında,  ne yaşadıklarında gizlidir. İnsanın anlamı, Öz’ün kendini gösterebilme imkânında yatar.

Bu imkân ortadan kalktığında, insan hâlâ vardır; ama anlam yoktur. Görünürlük başladığında ise, zaman gevşer,

yük düşer, hayat seyir olur.

İnsan, Öz’ün kendini görünebilir kıldığı yer olduğu ölçüde insandır.

Mahmut Turut  2025