Küfür eden kişinin bilinci parçadadır.

Küfür, sözün sertliği değil; bilincin konumunun ifşasıdır.

Bilinç bütünde olduğunda, söz yük taşımaz; sükût eder ya da işaret eder.

Parçada olan bilinç ise kendini merkez zanneder, karşısındakini ötekileştirir;

öfke dili doğurur, dil de küfür olur.

Küfür eden kişi, olanla çelişir.

Çelişki, bilincin bütünden düşüp parçaya yerleştiğinin göstergesidir.

Parça, bütünü taşıyamaz; taşıyamadığını suçlar, incitir, aşağılar.

Bütünden bakan bilinçte küfüre gerek yoktur;

çünkü olan zaten olması gerekendir.

Parçadan bakan bilinçte ise her şey yanlış yerdedir;

ve dil, bu yanlışlığın gürültüsüne dönüşür.

Küfür, bir ifade biçimi değil;

yük taşıyan bilincin sesidir.

Mahmut Turut, 2025