Kızgınlık ve Konum

Birine kızdığında, çoğu zaman kızdığın şeyi kendinin bir parçası gibi görürsün.

Bu, bilincin fark edilmesi zor bir yanılgısıdır.

Çünkü burada “ben”, bütünü temsil ettiğini sanır ve karşısındaki durumu kendine aitmiş gibi yüklenir.

Oysa gerçek şudur: Ne sen bütünsün ne de karşındaki sana aittir; ikiniz de bütünün parçalarısınız.

Kızgınlık, bu yanılgının duygusal ifadesidir.

Bilinç parçada kaldığında kendini merkez sanır.

Merkez sandığında ise her şeyi kendisiyle ilişkilendirir.

Böylece karşıdaki artık sadece bir başkası değil, ya bir tehdit ya da tamamlanması gereken bir eksiklik gibi görünür.

İşte kızgınlık tam burada ortaya çıkar.

Bütünden bakıldığında ise durum değişir.

Bütünden bakmak üstün olmak değildir; yerini bilmektir.

Yerini bilen bilinç ne kendini büyütür ne de karşısındakini sahiplenir.

Olanı olduğu yerde görür.

Bu bakışla birlikte kızgınlık çözülür.

Çünkü artık yük taşınmaz.

Yük olmayınca tepki de ağırlaşmaz.

Geriye sade bir gerçek kalır:

Yerini bilen bilinç yüklenmez.

Yüklenmeyen bilinç kızmaz.

Kızmayan bilinç anlamı zorla üretmez; olduğu yerde bulur.

Sonuçta mesele başkasının ne yaptığı değildir.

Asıl mesele bilincin nereden baktığıdır.

Parçadan bakan bilinç kızar.

Bütünden bakan bilinç anlar.

Anlamak, affetmekten farklıdır.

Affetmek hâlâ bir üstünlük içerir.

Anlamak ise sadece yerini bilmektir.

Ve yerini bilen bilinç için kızgınlık artık bir sorun değil,

sadece bir hatırlatmadır.

Mahmut Turut 2025