Kendinden Uzaklaşma ve Geri Dönüş

İnsan hayata, yorumsuz bir açıklıkla başlar.

Olan görülür, yaşanır ve geçer.

Bu dönemde bilinç, henüz zihnin kurduğu anlamların içinde değildir.

Hayat doğrudan yaşanır.

⸻

Zamanla zihin devreye girer.

İsimler verilir, kurallar öğrenilir, değerler yüklenir.

“Böyle olmalı”

“Böyle davranılmalı”

⸻

İnsan artık olanı değil,

olması gerekeni yaşamaya başlar.

Bilgi artar, hafıza dolur, kimlik oluşur.

Fakat bu bir genişleme değil,

bir örtülmedir.

⸻

Bilinç, gördüğünün içinde kaybolur.

Fenomen yaşanmaz, yorum yaşanır.

Ve yorum, zamanla yük olur.

⸻

İnsan bu haliyle yaşamaya devam eder.

Bunu gerçek sanır.

Ta ki bir gün

gördüğünü fark edene kadar.

⸻

O anda bir ayrım belirir:

Yaşanan ile

onu gören.

⸻

Bu ayrım, bir bilgi değildir.

Bir hatırlamadır.

Çocuklukta doğal olan açıklık,

şimdi bilinçli olarak fark edilir.

⸻

Bu dönüş, geçmişe dönmek değildir.

Yeni bir şey kazanmak da değildir.

Sadece şudur:

Bilinç,

kendi yerini hatırlar.

⸻

Sonuç

İnsan kendini kaybetmez,

sadece gördüğünü kendisi sanır.

Dönüşüm,

gördüğünü görmekle başlar.

⸻

Mahmut Turut – 2026