Kendine Dönmek

Aslolan onun sana dönmesi değil,

senin kendine dönmendir.

İnsan çoğu zaman yönünü dışarıya verir.

Birinin gelmesini bekler,

bir şeyin düzelmesini ister,

eksik olanın tamamlanacağını düşünür.

Bu bekleyiş, görünmeyen bir bağ kurar.

Kişi kendi merkezinden uzaklaşır

ve hayatını başka birine ya da bir duruma bağlar.

Oysa bu durumda aranan şey dışarıda değildir.

Eksik görünen şey, aslında içerideki kopuştur.

Kişi kendine döndüğünde,

beklediği şeyin ağırlığı azalır.

Çünkü artık kendini başka birine dayandırmamaktadır.

Bu bir vazgeçiş değildir.

Bir kayıp hiç değildir.

Bu, merkezin yeniden bulunmasıdır.

Kendine dönen insan,

karşı tarafın ne yaptığına göre şekillenmez.

Gelirse de görür,

gitmişse de taşımak zorunda kalmaz.

⸻

Sonuç olarak:

Mesele onun dönmesi değildir.

Mesele, senin kendine dönmendir.

Çünkü insan kendine döndüğünde,

beklemek çözülür,

bağ çözülür,

yük çözülür.

Ve ilk kez şu netlik ortaya çıkar:

Aranan şey hiçbir zaman dışarıda değildi.

⸻

Aksiyom

Dışarıya yönelen bekler,

kendine dönen görür.

Gören için eksik yoktur.

Mahmut Turut – 2026