Olan Görüldüğü Anda Yük Düşer

Olan görüldüğü anda yük düşer.

Çünkü yük, olanın kendisi değildir.

Yük, olana bakarken bilincin araya koyduklarıdır.

Olan, zaten vardır.

Taşınmaz, ertelenmez, düzeltilmez.

Olanın ağırlığı yoktur;

ağırlık, onu taşıdığını sanan bilinçte oluşur.

Bilinç, olana bir şey yüklediğinde parçada yaşar.

Yorum eklediğinde, anlam biçtiğinde,

“olması gereken” dediğinde

olan, zihinsel bir nesneye dönüşür.

İşte yük burada başlar.

Ama olan, olduğu gibi görüldüğünde

araya giren düşünce düşer.

Düşünce düşünce olarak kalır;

olan, olan olarak görünür.

Bu bir süreç değildir.

Zaman almaz.

Bir çaba ya da yöntem gerektirmez.

Olan görüldüğü anda olur.

Yük, bırakılarak değil;

taşınmadığı fark edildiğinde düşer.

Fark ediş, yükü kaldırmaz;

yük zaten orada olmadığını gösterir.

Bu yüzden farkındalık bir kazanım değildir.

Bir düşüştür.

Bilincin aradan çekilmesidir.

Olan görüldüğünde

bütün kendini açar.

Parça dağılır.

Taşıma biter.

Seyir başlar.

Mahmut Turut-2026