Olmak, zamanı seyretmektir.

Bu cümle, zamanın içinde sürüklenmek ile zamanı karşıdan görmek arasındaki ontolojik farkı işaret eder.

Zamanın içinde olunduğunda:

•bilinç fenomenle özdeşleşir,

•geçmiş pişmanlık, gelecek kaygı olur,

•şimdi yük taşır.

Zaman seyredildiğinde ise:

•bilinç yerindedir,

•akış devam eder ama yük oluşmaz,

•olaylar yaşanır fakat bilinç olay olmaz.

Seyir, yaşamın durması değildir.

Seyir, yaşamın yük olmaktan çıkmasıdır.

Bu yüzden “olmak”, bir şey yapmak ya da bir yere varmak değil;

zamanın akışını taşıyan değil, onu gören bilinçte kalmaktır.

MahmutTurut 2026