Söz ve Bütün

Söz, bütünün yönünü gösterir;

ama bütünü göstermez.

Çünkü bütün, işaretle değil,

yerinde olan bilinçle fark edilir.

Söz bir çağrıdır.

Bir istikamet verir.

Bilinci hareket ettirir ama

onun yerine geçmez.

Bilinç yerinde değilse söz çoğalır.

Açıklamalar artar, anlam aranır.

Ama bilinç yerindeyse söz susar.

Çünkü artık doğrudan görme vardır.

Bu yüzden aynı söz,

birinde hiçbir etki oluşturmazken

diğerinde derin bir sessizlik açar.

Fark sözde değil,

bilincin konumundadır.

Bütün dışarıda bulunmaz.

Ancak kendi yerinden bakıldığında fark edilir.

Söz bu bakışı vermez.

Sadece yönünü hatırlatır.

Yönü bilip yerini bilmeyen bilinç,

işarette kalır.

Yerini bilen bilinç için ise

işaret artık gereksizdir.

Bu nedenle fark ediş,

sözün sonunda değil,

bilincin yerine dönüşünde başlar.

Söz oraya kadar eşlik eder.

Sonrası seyirdir.

Aksiyom:

Söz yol gösterir;

bütün, ancak yerinde bilinçte açılır.

Mahmut Turut 2025