Sevgi ve Nefret Yük Üretimi

Bir insanı çok sevmek de çok nefret etmek de zihnin bir fenomenle güçlü bir bağ kurmasıdır. Zihin o kişiyle ilgili bir anlam üretir ve o anlamı kimliğe bağlar. Bu durumda süreç genellikle şöyle işler: Fenomen → Değer → Özdeşleşme → Yük

Fark sadece değerin yönündedir.  Çok sevmede pozitif değer yüklenir.  Çok nefrette negatif değer yüklenir. Fakat mekanizma aynıdır. 

Çok Sevmede Yük 

Bir insan çok sevildiğinde zihin şu bağları kurabilir;  onsuz yapamam,  o benim için çok değerli, onu kaybetmemeliyim. Burada kişi o fenomenle bağ kurmuştur. Bu bağ kopma ihtimali taşıdığı için kaygı ve korku doğurabilir. Bu yüzden sevgi de yük üretebilir. 

Çok Nefrette Yük

Nefrette ise zihin şöyle çalışır;  ona tahammül edemem, ona karşı öfkeliyim,  onun yaptığı kabul edilemez. Bu durumda kişi o fenomenle zihinsel bir mücadele içinde kalır. Yani kişi o kişiden nefret etse bile zihni onunla bağlı kalır. Bu da yük oluşturur.

Ortak Nokta

Sevgi ve nefret aslında zıt duygular gibi görünür ama yük açısından ortak bir noktaları vardır. Her ikisinde de zihinsel bağ vardır. 

Bu yüzden şöyle denebilir: Yükün kaynağı sevgi ya da nefret değildir; özdeşleşmedir. Bilinç yerinde olduğunda işi;  sevgiyi görebilir,  nefreti görebilir. Ama bunlarla özdeşleşmez. Bu durumda duygular ortaya çıkabilir fakat yük hâline gelmez.

“Sevgi de nefret de yük üretmez; özdeşleşme yük üretir.”

Mahmut Turut 2026