Tanım Kalkmaz, Hükmü Kalkar

Hayatın içinde bir şey olur. Bir söz duyulur, bir davranış görülür, bir durum ortaya çıkar. Bu olanın kendisidir. Yani fenomendir. Fenomen ortaya çıkar ve görülür. Bu aşamada henüz anlam yoktur. Sadece olan vardır. Fakat bu durum çok kısa sürer. Hemen ardından zihin devreye girer ve olana bir anlam verir. “Bu saygısızlık.” “Bu yanlış.” “Bu iyi.” “Bu kötü.” İşte bu verilen anlam, tanımdır.

İnsan çoğu zaman bu ayrımı fark etmez. Tanımı görmez. Tanımı gerçek zanneder. “Bana saygısızlık yapıldı” dediğinde, aslında bir davranışı değil, o davranışa verdiği anlamı yaşar. Bu durumda tanım; kesinlik kazanır,• korunur, savunulur ve yük oluşur. Fakat bir an gelir… Kişi fark eder: “Bir şey oldu… ve zihnim buna bir anlam veriyor.” İşte bu fark ediş, görmedir.

Bu görüldüğünde, tanım ortadan kalkmaz. Zihin yine anlam üretir. Yorum yine ortaya çıkar. Ama artık farklı bir şey vardır: Tanım görülür. Tanım görüldüğünde;  gerçek olmaktan çıkar,  hükmünü kaybeder, taşınmaz. Artık tanım,  yöneten değildir. Görülen bir fenomendir

Bilinç yerindeyse, anlam da fenomen olur. Yani,  sadece olay değil,  olaya verilen anlam da görülür. Bu noktada, fenomen vardır, tanım vardır. Ama yük yoktur. Çünkü görülen şey taşınmaz.

Sonuç: Tanım yok olmaz. Ama gerçekliği çözülür. Zihin tanım üretmeye devam eder. Ama merkez olmaz.

Aksiyom: Tanım kalkmaz, hükmü kalkar. Bilinç görür, tanım da görülen olur.

Mahmut Turut  2026