Yük, Tedbir ve Akışın Devamlılığı

Seyirde olan bilinç, yalnızca dışarıyı değil, kendisine yük olanı da görür. Çünkü seyir, başkasını seyretmekten önce bilincin kendi konumunu görmesidir. Kişi, bir durumun kendisi için yük üretmeye başladığını fark ettiğinde bu fark ediş zaten akışın içindedir. Yük, akışın karşıtı değil; bilincin akışla çeliştiğinin işaretidir. 

Bu yüzden seyirdeki kişinin tedbir alması, akıştan çıkmak değil; akışın devamlılığını korumaktır. Tedbir, korkudan doğmaz. Tedbir, hesapçılıktan da doğmaz. Tedbir, bilincin “burada yük oluşuyor” demesidir. Burada alınan önlem:

Kaçış değildir. Savunma değildir. Müdahale hırsı değildir. Aksine, yük oluşmasını önleyici bir netliktir. Akış, her şeyin olduğu gibi sürmesi demek değildir. Akış, yük üretmeden sürebilen hareket demektir. Yük üreten bir durum devam ediyorsa, orada akış değil, sürtünme vardır.

Seyirde olan kişi:  Sürtünmeyi görür. Kaynağını tespit eder. Sessizce yön değiştirir. Bu yön değişimi, akışı  bozmaz. Çünkü akışın bozulması, bilincin yükü taşımaya başlamasıyla olur.

 Bu nedenle: Seyirdeki kişinin kendisine karşı bir yük oluştuğunu fark ettiğinde tedbir alması, akışın devamlılığıdır.

Çünkü yükü taşımak değil, yük oluşmasını engellemek esastır. Akış, kör bir teslimiyet değildir. Akış, bilincin yerinde kalabilme becerisidir. 

Ve bazen akışı korumak, durumu sürdürmek değil; durumu durdurmaktır.

Mahmut Turut  2026